Dyscypliny lekkoatletyczne - jakie są i na czym polegają?

Materiał informacyjny zawodtyper.pl
Dyscypliny lekkoatletyki pojawiły się już w starożytnej Grecji. Pierwsze zarejestrowane przykłady tego sportu miały miejsce na starożytnych greckich igrzyskach. Lekkoatletyka obejmuje najpopularniejsze dyscypliny sportowe związane z bieganiem, chodzeniem, skokami i rzutami. Poniżej przedstawiamy wszystkie kategorie lekkoatletyczne i ich krótką charakterystykę.

Bieganie

Wszystkie dyscypliny lekkoatletyki rozgrywane są w 44 konkurencjach, dzięki czemu sport ten jest zdecydowanie najpopularniejszym elementem każdych igrzysk olimpijskich. Wszystkie kategorie można podzielić na różne obszary, zaczynając od konkurencji na torze, po zawody terenowe. Z konkurencji biegowych można wyodrębnić cztery główne.

Sprinty na 100, 200 i 400 m

Sprinty często są najbardziej przykuwającymi uwagę wydarzeniami na igrzyskach olimpijskich. Obejmują one konkurencje na dystansach 100 m, 200 m i 400 m. W każdym biegu uczestniczy ośmiu zawodników, którzy biegną na swoim torze. Bieg rozpoczyna się sygnałem startowym, a każdy falstart skutkuje wykluczeniem sprintera z zawodów, ostrzeżeniem lub inną karą nałożoną na zawodnika.

Bieg przez płotki na 110 i 400 m

Format podobny do sprintów przeprowadzany na podobnych dystansach, z tą różnicą, że biegacze muszą przeskakiwać przez położone na torze płotki, zanim dotrą do mety. Na dystansie 110 metrów zawodnicy muszą się zmierzyć z płotkami o wysokości 107 cm. Biegacze mają prawo je strącać, jednak nie jest to wskazane, ponieważ trącenie płotków może skutkować wybiciem z rytmu, a nawet upadkiem. Pierwsza przeszkoda znajduje się 13,72 m od linii startu, podczas gdy kolejne dziewięć innych płotków znajduje się w odległości 9,14 m każda. Zawodnicy muszą przebiec 14,02 m od ostatniej przeszkody do linii mety. Na dystansie 400 m płotki mają wysokość 91,4 cm (mężczyźni) i 76,4 cm (kobiety), podczas gdy biegacze muszą pokonać 10 równomiernie rozmieszczonych płotków przed linią mety.

Sztafety 4 x 100 m i 4 x 400 m

Sprinty to zdecydowanie indywidualnie najpopularniejsze dyscypliny sportowe na igrzyskach. Kolejną ważną kategorią na liście najważniejszych wydarzeń są sztafety, składające się z czterech biegaczy danego kraju biegnących na równych dystansach z pałeczką w ręku. Każdy kraj zazwyczaj wybiera biegaczy, którzy również biorą udział w wyścigach sprinterskich, ale mogą również wybrać specjalistów w tej konkretnej kategorii.

Biegi średnio i długodystansowe (800 m, 1500 m, 5000 m, 10 000 m i 3000 m z przeszkodami)

Biegacze średnio i długodystansowi to sportowcy, którzy są zbudowani podobnie do sprinterów, ale mają zapasy energii, które mogą uwolnić w dowolnym momencie biegu. Na dystansie 800 metrów biegacze pokonują dwa okrążenia 400-metrowego toru. Muszą oni podążać swoimi torami do pierwszego zakrętu, po którym mogą rywalizować o linię wewnętrzną, czyli najkrótszą drogę do mety. Dyscyplina lekkoatletyki na dystansie 1500 m pozwala biegaczom od razu przejść na linię wewnętrzną, pokonując trzy i trzy czwarte 400-metrowego toru. Uczestnicy na 5000 m startują razem. Mogą oni również od razu rywalizować o linię wewnętrzną, pokonując 12 i pół okrążenia 400-metrowego toru. 10000 m to najdłuższy dystans na igrzyskach olimpijskich. Biegacze pokonują aż 25 okrążeń i mogą przejść na linię wewnętrzną ze startu wspólnego.

Bieg na 3000 m z przeszkodami jest wyjątkową dyscypliną lekkoatletyczną. Uczestnicy startują razem i mogą przejść na linię wewnętrzną, gdy tylko rozlegnie się dźwięk z pistoletu startowego. Następnie zawodnicy muszą przeskoczyć ponad 28 stałych i 7 wodnych przeszkód, pokonując 400-metrowe okrążenia.

Maraton

Jest to najdłuższy bieg na igrzyskach olimpijskich. Nazwa pochodzi od miejscowości Maraton w Grecji. Bieg maratoński odbywa się na dystansie 42,195 kilometrów. Rocznie na całym świecie rozgrywanych jest ponad 800 maratonów. Rekordzistą wszechczasów jest Kenijczyk z czasem 02:01:39.

Najpopularniejsze dyscypliny sportowe przede wszystkim skupiają się na rywalizacji pomiędzy zawodnikami lub drużynami. Większość z nich można obstawiać u legalnych polskich bukmacherów, którzy starają się wprowadzać szeroką ofertę zakładów. W Polsce dużym zainteresowaniem cieszy się organizacja KSW, w której dochodzi do spektakularnych walk z udziałem najlepszych sportowców. Szczegóły możesz sprawdzić na ksw typowanie i poczytać o najnowszych informacjach oraz przewidywaniach naszych ekspertów na temat wszystkich pojedynków w karcie walk.

Chód

Omówiliśmy dyscypliny lekkoatletyki związane z bieganiem, jednak nie wolno zapominać o tzw. spacerowiczach. Chód sportowy to w rzeczywistości specjalistyczna kategoria, w której zawodnicy muszą przestrzegać ścisłych zasad i technik. Na 20-kilometrowej trasie chodziarze biorą udział w biegu drogowym i przez cały czas muszą utrzymywać kontakt jedną stopą z podłożem. Wychodząca do przodu noga musi również wyprostować się od punktu kontaktu z podłożem i pozostać wyprostowana, dopóki ciało nad nią nie przejdzie. Trzy naruszenia podczas marszu skutkują dyskwalifikacją. 50-kilometrowy spacer ma te same zasady, z wyjątkiem tego, że na igrzyskach olimpijskich i mistrzostwach świata odbywa się tylko dla mężczyzn.

Skoki

Z wyścigów torowych i drogowych przechodzimy do konkurencji terenowych, zaczynając od skoków.

Skok wzwyż

Polega on na tym, że uczestnicy biorą rozbieg i skaczą tak wysoko, jak to tylko możliwe nad poziomo ustawionym drążkiem. Każdy zawodnik ma trzy próby na danej wysokości, którą wybiera. Może on także od razu przejść na większą wysokość bez pokonywania poprzedniego limitu. Trzy kolejne niepowodzenia powodują eliminację z konkursu skoku wzwyż.

Skok o tyczce

Sportowcy biegną po pasie toru z dużą prędkością, trzymając w rękach tyczkę. Na ostatniej fazie biegu trafiają końcem tyczki w specjalne wyżłobienie pod stojakami z poprzeczką. Następnie wyginają tyczkę, równocześnie odbijając się od rozbiegu. Prostująca się tyczka wznosi do góry zawodnika, który przenosi ciało ponad poprzeczką i ląduje na materacu. Rozbieg ma zazwyczaj długość 20 m. Im szybszy jest rozbieg i precyzyjnie dobrany moment włożenia tyczki do skrzynki, tym większą energię wznoszenia można uzyskać. Celem jest oczywiście uzyskanie jak największej wysokości. Na każdą wysokość przypadają trzy próby.

Skok w dal

Aby odnosić sukcesy w skoku w dal, nie wystarczy szybkość i skoczność, potrzebna jest jeszcze wytrzymałość i zwinność. Konkurencja polega na tym, aby rozpędzić się do optymalnej prędkości na około 40-metrowym rozbiegu, trafić stopą w drewnianą belkę, odbić się od niej, poszybować jak najdalej i wylądować w wypełnionej piaskiem skrzyni. Rezultat mierzy się od krańca belki do najbliższego znaku, jakie ciało zawodnika zostawia na piasku. Na końcu belki umieszczony jest plastyczny pasek, na którym zostaje ślad stopy skoczka. Jeśli zawodnik przekroczy dozwoloną linię, to taki skok uznawany jest za spalony.

Trójskok

Dyscyplina lekkoatletyczna zaczynająca się rozbiegiem, po którym zgodnie z nazwą zawodnik wykonuje trzy odbicia i ląduje w skrzyni wypełnionej piaskiem. Sposób wykonywania skoków nie jest przypadkowy. Pierwszy wykonywany jest z drewnianej belki. Po nim zawodnik ląduje na nodze odbijającej, którą wykonuje drugi skok, lądując na nodze przeciwnej. Po tym odbiciu ląduje dwiema nogami na piasku. Odległość skoku mierzona jest od belki do pierwszego śladu pozostawionego na piasku.

Rzuty

Jeśli skoki sprawdzają elastyczność ciała sportowca, rzuty są miarą siły jego ciała, dlatego większość rzucających ma masywne ramiona. Wszystkie najpopularniejsze dyscypliny sportowe w lekkoatletyce związane z rzucaniem są dość proste – zawodnicy starają się rzucać swoimi urządzeniami tak daleko, jak to możliwe.

  • Rzut oszczepem – uczestnicy trzymają oszczep z metalową końcówką za uchwyt i wykonują przed rzutem rozbieg. Podczas rzutu nie wolno przekroczyć wyznaczonej linii, ponieważ próba zostanie uznana za nieudaną. Rzut jest ważny wtedy, gdy oszczep wpierw dotknie ziemi grotem (nie musi się wbić). Mężczyźni posługują się oszczepem ważącym mniej niż 800 g i mierzącym około 2,7 m długości. Kobiety rywalizują ze sobą, rzucając oszczepem o wadze 600 g i 2,3 m długości,
  • Rzut dyskiem – dyscyplina lekkoatletyki, w której sportowcy wykonują półtora obrotu przed wypuszczeniem metalowego dysku o wadze 2 kg i średnicy 22 cm (mężczyźni) oraz 1 kg i 18 cm (kobiety). Zawodnicy rzucają dyskiem z okręgu o średnicy 2,5 m, a dysk musi wylądować wewnątrz zaznaczonego sektora. Podczas zawodów można podjąć sześć prób i liczy się najdalszy rzut,
  • Rzut młotem – polega na tym, że zawodnicy rzucają metalową kulą przymocowaną do uchwytu przez stalowy drut. Młociarze wykonują trzy lub cztery obroty w okręgu o średnicy 2,135 m, zanim wyrzucą młot do sektora oznaczonego pod kątem 35 stopni. Zawodnicy mają sześć prób i liczy się najlepszy rezultat. Młot w konkurencji męskiej waży 7,26 kg, a w kobiecej 4 kg,
  • Pchnięcie kulą – jedyna dyscyplina lekkoatletyki, w której stosuje się pchnięcie, a nie rzut. Uczestnicy zawodów muszą pchnąć kulą tak daleko, jak to możliwe. Każdy zawodnik ma sześć prób, a kula powinna wylądować wewnątrz zaznaczonego sektora.

Obstawianie zakładów bukmacherskich niesie ze sobą ryzyko uzależnienia. Pamiętaj, że nie może być sposobem na życie. W Polsce korzystanie z usług nielegalnych bukmacherów jest zabronione, możesz grać wyłącznie u tych operatorów, którzy posiadają zezwolenie Ministerstwa Finansów. Z usług bukmacherów mogą korzystać tylko osoby pełnoletnie.

Dołącz do nas na Facebooku!

Publikujemy najciekawsze artykuły, wydarzenia i konkursy. Jesteśmy tam gdzie nasi czytelnicy!

Polub nas na Facebooku!

Kontakt z redakcją

Byłeś świadkiem ważnego zdarzenia? Widziałeś coś interesującego? Zrobiłeś ciekawe zdjęcie lub wideo?

Napisz do nas!
Wróć na regiodom.pl RegioDom
Dodaj ogłoszenie