Szafirki w ogrodzie i na balkonie. Jak je uprawiać i rozmnażać

Szafirki, jedne z najpopularniejszych wiosennych kwiatów kwitną wcześnie. Wyglądają na delikatne, ale chłodna wiosna im niestraszna. Tłumaczymy, jak uprawiać i pielęgnować te niebieskie kwiatki.
  • Szafirek groniasty (Muscari neglectum)

    Szafirek groniasty jest obok szafirka amerykańskiego najbardziej rozpowszechnionym w uprawie gatunkiem szafirków.

    vargazs (Pixabay.com)
  • Szafirek armeński (Muscari armeniacum)

    Szafirek armeński to jedna z najpopularniejszych odmian tej rośliny.

    Hans (Pixabay.com)
  • Szafirki w ogrodzie

    Szafirki piękne kwiaty, które dobrze wyglądają w towarzystwie innych wiosennych kwiatów.

    Emi-le (Pixabay.com)PoprzednieNastępne
  • Szafirek drobnokwiatowy (Muscari botryoides)

    Szafirki drobnokwiatowe są niewielkimi, choć bardzo atrakcyjnymi i łatwymi w uprawie kwiatami cebulowymi. Doskonale nadają się do sadzenia w doniczkach.

    Riala (Pixabay.com)
  • Szafirek z białymi kwiatkami

    Szafirek z białymi kwiatkami to rzadziej spotykana odmiana.

    7themes
  • Szafirek drobnokwiatowy

    Szafirek drobnokwiatowy ma delikatne kwiaty, ale potrafią przetrwać niskie temperatury.

    Imgarcade
  • Szafirek groniasty

    Szafirek groniasty ma kuliste kwiaty.

    Imgarcade
  • Szafirek szerokolistny

    Szafirek szerokolistny na dole ma ciemniejsze kwiatki, a u góry jaśniejsze.

    Gartnerietspiren

Szafirki można z powodzeniem uprawiać i na działce, i w doniczce. Ich nazwa pochodzi od szlachetnego kamienia w tym samym kolorze. – Szafirki to, podobnie, jak krokusy i przebiśniegi, kwiaty cebulowe – mówi Jarosław Mikietyński, ogrodnik z Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy. – Gdy rosną, najpierw pojawia się trawka, a dopiero potem widać kwiaty. Te przypominają maleńkie szyszki albo dzwoneczki. Mają zwykle po parę milimetrów średnicy. Rośliny, już z kwiatostanem, osiągają do 20 centymetrów wysokości. Szafirkom nie przeszkadza nawet dosyć chłodna wiosna, więc szybko zaczynają zdobić nasze wiosenne ogrody. A sadzić je można jeszcze teraz.

Szafirki niekoniecznie szafirowe

Te drobne kwiatki najbardziej efektownie wyglądają, gdy jeden rośnie przy drugim. Wówczas układają się w dywan kwiatowy. Każdy podmuch wiatru powoduje, że dywan mieni się kolorami. Nie wszystkie szafirki są jednakowo niebieskie. Mogą być jasno- lub ciemnoniebieskie, granatowe. Fioletowe odcienie oraz białe też się zdarzają.

Dowiedz się: Jak nie pogubić się, dosadzając rośliny w ogrodzie

Taką glebę lubią szafirki

Szafirki nie lubią suchej ziemi, ale nadmiar wody im szkodzi. Większość odmian szafirków jest odporna na mróz. Słońce im sprzyja, ale nie w nadmiarze. Lubią półcień. Nie mają specjalnych wymagań, jeśli chodzi o glebę, ale preferują tę o odczynie obojętnym albo lekko zasadowym. Cebulki szafirków trzeba zasadzić najlepiej w grupkach jesienią, na przełomie września i października (ale nawet koniec października to dobry czas). Szafirki sprawdzają się w ogródkach skalnych, jako tzw. otoczki innych kwiatów (tworząc swoistą granicę między kwiatami a trawnikiem lub ścieżką), ewentualnie jako kwiaty cięte.

Sadzenie szafirków

Należy je zasadzić na głębokości około 7 centymetrów w ziemi, w grupkach, w odstępach mniej więcej 10 centymetrów każda. Przerwy między sadzeniami nie powinny być mniejsze, ponieważ roślina szybko się rozrasta. Wystarczy posadzić pięć czy sześć cebul, żeby po dwóch-trzech latach mieć sporą niebieską kępę.

Pięć lat w jednym miejscu

Szafirki mogą rosnąć w tym samym miejscu nawet przez pięć lat. Tyle że co roku powinny zostać potraktowane nawozem mineralnym albo organicznym. Wtedy lepiej rosną i są silniejsze, bardziej odporne na złe warunki atmosferyczne. Jak na tak delikatnie wyglądające kwiaty, mają sporą cebulkę, przeważnie o średnicy 10 centymetrów.

Odmiany szafirków

Istnieje około 30 odmian tej rośliny. Szafirek armeński to jedna z najpopularniejszych odmian. Ma cebulki lekko wydłużone, pokryte szarawą łuską. Szybko się rozrasta. Kwiatki ma drobne, niebieskie albo białe. Są osadzone na pędzie o długości około 20 centymetrów. Często liście ma dłuższe od pędu, więc te liście kładą się na ziemi. Ta odmiana szafirka już zaczęła kwitnąć.

Szafirek groniasty również zaczyna kwitnąć w tym miesiącu. Ma on podobne, okrągłe lub kuliste kwiaty, ale jego pęd jest krótszy, ma zwykle mniej więcej 15 centymetrów.

Zobacz wideo: Rośliny cebulowe do naszych mieszkań i ogrodów 

Szafirek drobnokwiatowy też zaczyna kwitnąć w kwietniu. Ma bardziej okrągłą, niż armeński, cebulkę. Jego liście są równe i wąskie, rozszerzają się ku górze, a kwiatostany są zbite i gęste.

Szafirek szerokolistny zakwitnie w maju. Ma on beczułkowate kwiaty, mogą być u góry jaśniejsze, a na dole ciemniejsze. Osiąga do 25 centymetrów wysokości.

W maju zakwitnie także szafirek miękkolistny. Tę odmianę charakteryzują równowąskie liście, które mogą osiągać nawet pół metra długości.

Jeżeli zechcemy rozsadzić szafirki, cebulki trzeba wykopać na początku lata, najpóźniej w pierwszych dniach lipca. Możemy je przechowywać do początku jesieni. Najlepiej trzymamy je w piasku.

Choroby i szkodniki

Odchwaszczanie najlepiej wykonać nie szybciej niż w maju. Zgnilizna twardzikowa to choroba grzybowa. Często atakuje również warzywa. Na pierwszy rzut oka wygląda, jak wata higieniczna, która pokrywa roślinę. Jest to natomiast puszysta, biała grzybnia. W walce z tą chorobą zaleca się preparat Contans, stosowany w formie oprysku. Preparaty, zawierające w swoim składzie m.in. azoksystrobinę oraz iprodion, także są zalecane przez ogrodników. Te same specyfiki można zastosować na zgniliznę trądzikową, która powoduje, że liście zaczynają żółknąć, kwiaty obumierać, a cebule gnić.

Warto poczytać: Pojemnikowa uprawa drzew i krzewów owocowych 

Myszy i inne gryzonie, choćby nornice, też mogą dać się szafirkom we znaki. Szkodniki te mogą atakować zasadzone w ziemi cebule tych kwiatów. Jedni działkowcy zalecają, żeby w sąsiedztwie uprawiać wilczomlecz albo czosnek, bo te skutecznie odstraszają gryzonie. Można też sadzić cebulki w specjalnych ażurowych koszykach, przystosowanych do sadzenia cebul pod ziemią. Drudzy radzą używać trutek. Polecają np. Normix. 

Autor: Katarzyna Piojda
0komentarzy