Dieffenbachia - jak uprawiać tę trującą roślinę

Diffenbachia nie lubi ostrych promieni słonecznych, woli półcień, a latem intensywne podlewanie i nawilżanie liści. Uprawiając tę roślinę w domu należy uważać na jej trujące właściwości.
  • Dieffenbachia

    Spożycie difenbachii może prowadzić do wielu problemów, na przykład do mdłości, biegunki, zaburzeń rytmu serca i paraliżu. Zatrucie pokarmowe diffenbachią może wywołać również czasową bezpłodność. Sam kontakt z rośliną na przykład, gdy zostanie ona uszkodzona, może wywołać stan zapalny skóry. Objawami będą swędzenie, pieczenie, wykwity i pęcherze. Mogą one występować do 24 godzin. Gdy sok rośliny dostanie się do oka, to poczujemy silny ból, wrażliwość na światło, skurcze powiek i łzawienie. Objawy te są czasowe, ale mogą trwać nawet przez kilka miesięcy. Jeżeli dojdzie do kontaktu rośliny z błonami śluzowymi jamy ustnej, to zostaną one silnie podrażnione. W efekcie pojawić się może silny ból, obrzęk i drętwienie. A w miejscu bezpośredniego kontaktu wystąpią pęcherze. Dostanie się soku roślin do strun głosowych może wywołać ich paraliż, który prowadzi do utraty zdolności mówienia (nawet przez 10 dni).

    Dieffenbachia seguine, autor: H. Zell, źródło: wikipedia.org, licencja: CC

Nazwa dieffenbachii pochodzi od cesarskiego ogrodnika, który uprawiał ją na wiedeńskim dworze. To roślina pochodząca z tropikalnych lasów brazylijskich. A w domach uprawiana jest od 150 lat.

Może sięgać od kilkudziesięciu centymetrów do nawet 2 metrów wysokości, a jej ozdobą są duże, owalne biało lub żółto nakrapiane liście. W dogodnych warunkach może przyrastać nawet 30 cm rocznie.

Przeczytaj również: Żyworódka jako zimowa apteczka

Kwitnie bardzo rzadko i zaleca się usuwanie kwiatów, żeby nie osłabiały rośliny.

Dieffenbachia jest rośliną silnie trującą – jej sok zawiera strychninę i jest szczególnie niebezpieczny, gdy dostanie się do rany lub śluzówki. Dlatego prace pielęgnacyjne dieffenbachii powinno wykonywać się w rękawiczkach ochronnych. Jeżeli jednak dojdzie do zatrucia i wystąpi gwałtowna reakcja na rośłinę, to należy szybko skontaktować się z lekarzem. 

ZobaczTrujące kwiaty uprawiane w domu 

Rodzaje difenbachii

  • Difenbachia pstra (Dieffenbachia picta) – sięga do 100 cm wysokości, ma jasnozielone liście z nieregularnymi, białymi plamami.
  • Dieffenbachia maculata – dorasta do 200 cm, ma zielone liście w kremowe plamy
  • difenbachia wspaniała - z zielonymi liśćmi nakrapianymi nielicznymi, białymi plamami i z grubym, białym nerwem głównym.
  • Dieffenbachia bausei – z zielono-żółtymi liśćmi o długości pokrytymi ciemnozielonymi plamami, które zlewają się z brzegiem liścia w tym samym kolorze
  • Dieffenbachia seguiny – ma ciemnozielone, biało-nakrapiane liście
  • Dieffenbachia amoena – ma ciemnozielone liście z poprzecznymi, żółtymi smugami.

Zobacz, jak uprawiać: Drzewa cytrusowe w domu

Warunki idealne do uprawy difenbachii

Dieffenbachia lubi miejsca jasne lub półcieniste, ale nie przepada za bezpośrednim wystawianiem na słońce, bo dostaje plam oparzelinowych. "Przyzwyczaja" się do miejsca, w którym stoi. Rozproszone światło dobrze wpływa na tworzenie wzorków na roślinie. Jeśli w miejscu, gdzie stoi jest ciemno, jej liście i wzory na nich bledną. 

Wiosną – kiedy roślina intensywnie rośnie – potrzebuje dużej wilgotności powietrza i ciepła (od 20 do 25°C), zimą wystarczy jej 15–18°C. To roślina lubiąca wilgoć – w przeciwnym wypadku usychają jej brzegi liści.

Latem należy ją podlewać obficie, dwa lub trzy razy na tydzień, a dodatkowo codziennie skrapiać liście wodą, doniczkę można ustawić na podstawce z mokrymi kamykami. Zimą wystarczy podlewanie raz w tygodniu. Zakurzone liście difenbachii czyścimy mokrą szmatką.

Wiosną i latem trzeba ją podlewać nawozem wieloskładnikowym, szczególnie intensywnie w okresie wzrostu czyli wiosną. 

Raz do roku diffenbachię trzeba przesadzić do większej doniczki z nasyconą nawozami ziemią. Najlepiej robić to wiosną. Roślina preferuje ziemię próchniczną, lekko kwaśną z dodatkiem torfu lub ziemię uniwersalną.  

Także wiosną można ją rozmnażać, przez oddzielanie pędów u nasady łodygi, najczęściej z sadzonek wierzchołkowych. Sadzonki dieffenbachii z 2–3 parami liści wkładamy do ziemi. 

Polecamy poradnik: Rośliny na parapecie

Największy problem z utrzymaniem ładnej diffenbachii w domu dotyczy utraty dolnych liści – roślina staje się ogołocona i brzydka. Aby temu zapobiec, w czasie gdy roślina staje się zbyt wysoka, a gruba łodyga powoli ogołaca, ścinamy jej wierzchołek. Z pozostałego pnia wyrosną nowe pędy.

Najczęstsze choroby i szkodniki dotykające difenbachię to szara pleśń, wełnowce i przędziorki. 

ZobaczSposób na mszyce i przędziorki 

 

Autor: Edyta Hanszke
0komentarzy